De Stem van de Stilte
Als een kind vastloopt in het onderwijs en noodgedwongen thuis komt te zitten, valt het vaak stil. De rapporten van instanties zijn dikwijls koud, klinisch en bureaucratisch. Ze vangen zelden de rauwe realiteit, het verdriet en de onmacht die achter de voordeur van deze gezinnen heersen.
Maar waar het systeem zwijgt, spreekt de creativiteit.
Op deze pagina ~Stem van de Stilte~ geven we het woord aan de makers die de stilte doorbreken. Dit is een verzamelplek van boeken, indringende columns, gedichten, kunstwerken en platforms van anderen die de achterkant van ons onderwijsbestel zichtbaar maken. Creatieve uitingen die niet praten in protocollen, maar die recht naar het hart gaan. Laat je inspireren, raken en meeslepen door de verhalen van de kinderen en ouders die weigeren onzichtbaar te blijven.
Lees ook de persoonlijke verhalen op de pagina ~De praktijk in verhalen~
Ik was pas 10 jaar toen school stopte. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik niet meer kon.
Als mensen het woord thuiszitter horen, denken ze vaak aan iemand die niet naar school wil. Iemand die geen motivatie heeft. Iemand die spijbelt. Maar achter dat ene woord schuilt een verhaal dat de meeste mensen nooit zien
Mijn verhaal begon toen ik pas 10 jaar oud was.
Terwijl andere kinderen zich bezighielden met buitenspelen, kinderfeestjes en huiswerk, was ik vooral bezig met overleven. Iedere schooldag voelde als een gevecht. De angst werd steeds groter, de spanning steeds zwaarder en uiteindelijk lukte het gewoon niet meer.
Ik viel uit.
Niet voor een paar weken.
Niet voor een paar maanden.
Maar voor jaren.
Veel mensen beseffen niet wat dat met een kind doet.
Je ziet leeftijdsgenoten doorgaan. Ze maken vrienden, halen diploma’s, bouwen herinneringen op en groeien verder. Ondertussen lijkt jouw leven stil te staan. Je wereld wordt steeds kleiner, terwijl de buitenwereld gewoon doorgaat.
Je raakt niet alleen je school kwijt.
Je raakt structuur kwijt.
Vrienden verdwijnen.
Je zelfvertrouwen verdwijnt.
En langzaam raak je ook een stukje van jezelf kwijt.
Er zijn momenten geweest waarop de wanhoop zo groot was dat ik niet meer wist hoe ik verder moest. Als kind voelde het alsof er geen uitweg meer was. Ik was zo uitgeput en gebroken dat ik soms dacht dat het misschien beter zou zijn als ik er niet meer was.
Geen enkel kind zou zich ooit zo hoeven voelen.
En toch zijn er in Nederland nog steeds duizenden thuiszitters.
Kinderen die iedere dag vechten tegen angst, trauma, overprikkeling of andere problemen. Kinderen die vaak wél willen leren, maar simpelweg niet meer kúnnen. Kinderen die vastlopen in een systeem dat niet altijd weet hoe het moet helpen.
Een thuiszitter kiest hier niet voor.
Niemand kiest ervoor om zijn jeugd te missen.
Niemand kiest ervoor om eenzaam te zijn.
Niemand kiest ervoor om jarenlang achter te raken.
Wat thuiszitters nodig hebben, is geen oordeel.
Geen opmerkingen als: “Je moet gewoon weer gaan.”
Of: “Iedereen vindt school wel eens lastig.”
Ze hebben begrip nodig.
Veiligheid.
Passende hulp.
En vooral mensen die blijven geloven dat er wél een weg vooruit is.
Vandaag kan ik mijn verhaal vertellen.
Niet omdat alles ineens makkelijk is geworden. Maar omdat ik weet hoe belangrijk het is dat er over thuiszitters wordt gesproken. Achter ieder cijfer zit een kind. Achter ieder dossier zit een leven. Achter ieder woord thuiszitter zit een verhaal dat gehoord mag worden.
Ik vertel mijn verhaal niet omdat ik medelijden wil. Ik vertel het voor dat 10-jarige meisje dat dacht dat niemand haar zag. En voor alle thuiszitters die zich vandaag misschien net zo alleen voelen als ik me toen voelde.
Jullie zijn niet lui.
Jullie zijn niet lastig.
Jullie zijn niet opgegeven.
Jullie verdienen het om gezien, gehoord en geholpen te worden.
Want geen enkel kind zou hoeven overleven, terwijl het eigenlijk gewoon kind zou moeten kunnen zijn.
Kyra Petit — Founder & Blogger
✨🩷
Kyra Petit is founder en blogger en laat zien dat er achter het label ‘thuiszitter’ veel meer schuilgaat dan je op het eerste gezicht zou denken. Vanuit haar eigen perspectief deelt ze verhalen, ervaringen en inzichten die raken, inspireren en aan het denken zetten.
Met haar boodschap ‘meer dan een thuiszitter’ wil Kyra ruimte creëren voor het verhaal áchter de persoon. Ze zet zich in voor meer begrip, herkenning en een genuanceerder beeld van jongeren die niet binnen het traditionele schoolsysteem passen.
✨🩷
Volg Kyra via:
Opinie: 20.000 gebroken dromen door Sara Stegen
Sara Stegen omschrijft zichzelf als een creatieve duizendpoot die haar persoonlijke ervaringen en maatschappelijke betrokkenheid omzet in krachtige teksten. Haar schrijfwerk beweegt zich op het snijvlak van activisme en diepe, persoonlijke reflectie.
Ze is nauw betrokken bij de problematiek rondom thuiszitters en het onderwijssysteem in Nederland. Haar columns en essays (onder andere voor platforms zoals Onderwijsaffaire) komen voort uit haar eigen ervaringen als moeder en haar strijd voor het recht op passend onderwijs voor ieder kind.
Naast haar scherpe opiniestukken heeft Sara een grote passie voor creatief schrijven. Ze uit haar emoties, kwetsbaarheid en innerlijke belevingswereld in fijngevoelige, Engelstalige gedichten.
Ontdek haar krachtige columns over het onderwijssysteem én haar fijngevoelige Engelstalige poëzie op sarastegen.com een inspirerende plek waar maatschappelijke strijdvaardigheid en poëtische verstilling prachtig samenkomen.
Boek en E-book: Schoolveteraan
Het waargebeurde verhaal van een gezin dat tussen 2017 en 2020 overleefde in de schaduw van Passend Onderwijs. Een zieke zoon weet door pure wilskracht, zelfstudie en discipline te slagen voor het derde leerjaar van zijn versnelde opleiding. Maar in plaats van erkenning en maatwerk, volgt een gedwongen verandering van leerweg. Het niet nakomen van afspraken en verplichtingen door de school leidt tot het voortijdige einde van zijn schoolcarrière, een diepe vertrouwensbreuk en een onherstelbaar trauma.
Wanneer de school de grip dreigt te verliezen, slaat de houding om. Zonder feitelijke onderbouwing worden ouders beschuldigd van de ergste dingen, puur als middel om eigen fouten af te dekken. Duidelijk aangegeven grenzen van het gezin worden genegeerd; het kind ontsnapt ternauwernood aan de grijpgrage armen van de Jeugdzorgketen, maar ervaart de schoolplicht als een vorm van dwang.
Een spiegel voor het onderwijs
Auteur Diana Stroeven, tevens moeder van de Schoolveteraan, gebruikt haar expertise op het gebied van communicatie en respect om een krachtige boodschap af te geven. Schoolveteraan is geen wraakoefening, maar een dringende oproep tot zelfreflectie aan het onderwijsveld en de jeugdzorg.
Wat dit verhaal ons leert:
Houd zelf de regie: Laat je als ouder niet intimideren en blijf opkomen voor het welzijn van je kind. Durf ‘nee’ te zeggen: Accepteer geen ‘oplossingen’ die schadelijk zijn, maar blijf strijden voor een échte win-win. Herstel de menselijke maat: Goed onderwijs en goede zorg beginnen bij wederzijds respect, open communicatie en acceptatie.
Wil je het boek meteen bestellen?
Onderstaande PDF zijn 4 pagina’s uit het boek Schoolverteraan
Boek; De 6 emotionele fasen van moeders van een thuiszitter
E-book & Community door Linda Leenders (FijnGevoelig Coaching & Begeleiding)
Als je kind vastloopt, gaat alle aandacht (en strijd) vaak naar het kind en het systeem. Maar hoe gaat het met jóu als moeder? Linda Leenders schreef hier een prachtig, herkenbaar e-book over en biedt een veilige haven voor moeders die in deze rollercoaster zitten.
Linda Leenders begeleidt in haar praktijk FijnGevoelig Coaching & Begeleiding (Valburg) moeders van thuiszitters van overleven naar rust, vertrouwen en veiligheid in zichzelf.
Heb je vragen, opmerkingen of wil je sparren? Neem gerust contact op met Linda via het contactformulier of neem een kijkje op haar website: Fijngevoelig.
Column: Dé Thuiszitter door Jolan Rohde Luchtmeijer
Als er iemand is die de stem van thuiszitters en vastgelopen kinderen in het onderwijs een gezicht heeft gegeven, dan is het Jolan Rohde Luchtmeijer. Gedreven door haar eigen ervaringen als moeder, transformeerde zij haar persoonlijke strijd in een landelijke beweging voor verandering. Als een van de absolute grondleggers van Team Onderwijsaffaire staat zij aan de basis van een onmisbare belangengroep die strijdt voor leerrecht boven leerplicht.
Ik heb een onderwijsuitvaller. Een thuiszitter. Een niet-schoolgaand kind.
Vandaag 13 april 2024 is het weer een *hot* topic. Journaal, 1Vandaag, NPO1 Radio, we hebben het allemaal weer over Dé Thuiszitter. En dat die vooral naar school moet.
Mijn Thuiszitter is 4 jaar naar school geweest. Been there, done that, got the T-shirt. 10 oktober 2024 is hij alweer 8 jaar niet-schoolgaand.
Op school liep hij een post traumatische stress stoornis op door handelen op en door school. Hij bleek best wel slim, maar heeft ook een taalontwikkelingsstoornis. Dat had de basisschool even gemist. Die stuurden alleen op ADHD/ASS. Inmiddels weten wij, ouders, dat hij nooit in het schoolsysteem gepast had. Het matcht niet met ons kind.
Hij leert zelf. Snel. Instant. En visueel.
Zoals de begeleider bij Koninklijke Kentalis mooi zegt; “Hij leert vanuit ervaring (doen) en visuele input (zien). Daarnaast is hij in staat vanuit uitleg gedegen beslissingen zelf te nemen”
Leren door zien en doen.
Dit is simpelweg niet verenigbaar met het Nederlandse onderwijssysteem wat in de basis bestaat uit talig, methodisch en klassikaal onderwijs. Luisteren, lezen, schrijven, weer luisteren, opdracht lezen, schrijven. Ook het toetsen was hij in groep3 al snel mee klaar. Nutteloos (voor hem), te talig.
Hoe wrang is het dat er voor deze kinderen in Nederland geen plek is…
Geen ruimte om zichzelf te mogen ontplooien, zelf te mogen leren.
En hoe mooi is het dat, ondanks ons schoolsysteem en de leerplichtwet (wat leerrecht zou moeten zijn), hij inmiddels stage heeft gelopen bij De Duurzame Meubelmaker, hij een bijbaan heeft en heel leeftijdsadequaat vakken vult en zelfs vrijwilligerswerk verricht bij onze oudste generatie..
Hij is, ook geheel autodidact, aan het onderzoeken waar zijn talenten en passie ligt. En we merken het verschil.
Zodra hij toe is aan iets nieuws, heeft dat merkbaar invloed op zijn gemoed.
En onze zoon moet je smeden als hij heet is. Want als ijzer afkoelt, is het niet meer buigzaam. En dan moet je wachten. Wachten tot hij een nieuw vuur heeft gevonden. Dus is het voor hem noodzaak dat zijn vuur blijft branden, dat hij heet blijft. Dat vereist timing, tact en vooral ook: Heel Erg Snel Kunnen Schakelen. Het ijzer smeden wanneer het heet is.
Zijn nieuwe activiteiten leiden tot een praatgrage jongen (!! met TOS!) en extreem lieve behulpzame zoon die voor alles en iedereen klaar staat om te helpen. Zijn humeur is ons zonnetje in huis. Zolang we dat vuurtje kunnen laten branden.
Anders moeten we weer as vegen en puinruimen.
School, en scholing, is mooi. Maar echt niet voor elk kind geschikt.
Ik pleit voor de mogelijkheid tot hybride onderwijs, thuisonderwijs en flexibel maatwerk.
Zodat voor volgende generaties de schade en stress die wij hebben opgelopen, bespaart mag blijven.