Structurele onrechtmatige uitsluiting van mijn dochter uit het regulier onderwijs
Met deze brief doe ik een dringend beroep op u om aandacht te vragen voor de schrijnende situatie van mijn 9-jarige dochter, die sinds mei 2024 systematisch en onrechtmatig is uitgesloten van het reguliere onderwijs. Dit gebeurde na onze verhuizing, waarbij zij gedwongen werd naar een derde school te gaan. Vanaf dat moment begon voor ons de ellende.
Mijn dochter is inmiddels al een jaar verstoken van regulier onderwijs en van deelname aan het normale leven. Sinds 6 januari 2025 zit ze volledig thuis, zonder toegang tot onderwijsmateriaal of enige vorm van onderwijs. In dat jaar heeft ze slechts vijf maanden doorgebracht in een tussenvoorziening, waar ze 1-op-1 begeleiding kreeg, maar volledig geïsoleerd van andere kinderen. Dit is een ernstige schending van haar fundamentele recht op onderwijs, zoals vastgelegd in de leerplichtwet en het VN-verdrag inzake de rechten van het kind.
Het recht op passend onderwijs en gelijke deelname aan het maatschappelijk leven wordt in deze situatie systematisch genegeerd, wat haar ontwikkeling ernstig belemmert en haar rechten als kind schendt. Tijdens het MDO (Multidisciplinair Overleg) werd er onverwacht en onder hoge druk de eis gesteld dat mijn dochter naar een tussenvoorziening moest, of anders zou ze geen toegang meer hebben tot onderwijs en thuis komen te zitten. Dit gebeurde zonder voldoende overleg, en zonder dat de keuze voor een tussenvoorziening zorgvuldig was afgewogen of afgestemd met ons als ouders.
Mondeling werd doorgegeven dat mijn dochter vanaf 24 mei 2024 niet meer welkom zou zijn op haar school. In plaats van een open gesprek over mogelijke alternatieven, werd ons de “keuze” opgelegd: ofwel een tussenvoorziening, ofwel geen onderwijs meer. Deze benadering voelt niet alleen als dwang, maar ook als een manier om ons als ouders in een positie te dwingen waar we geen andere optie zagen dan akkoord te gaan met een oplossing die niet passend was voor mijn dochter.
Dit heeft haar situatie verder verslechterd, omdat haar recht op passend onderwijs en gelijke behandeling wederom werd genegeerd. Na het wegsturen van mijn dochter werden er bewust obstakels en rookgordijnen opgeworpen, met als doel haar verwijdering te rechtvaardigen. Dit gebeurde met de intentie om haar uit te sluiten, iets wat feitelijk al was gebeurd, maar waarvoor nu pas pogingen werden ondernomen om een formele onderbouwing te creëren. Mijn dochter werd vanaf mei 2024 structureel uitgesloten van het reguliere onderwijs, ondanks het feit dat alle betrokken ketenpartners, waaronder het samenwerkingsverband en het schoolbestuur, hiervan op de hoogte waren. Er werd actief gewerkt aan het creëren van een onrechtmatige TLV, zonder onze toestemming, terwijl er ten onrechte een beeld werd geschetst dat wij als ouders niet bereid waren om mee te werken. Dit gebeurde op basis van een eenzijdige dossiervorming die vol staat met onjuistheden, aannames en meningen, en zo werd mijn dochter en wij als ouders geframed, wat de deur bij andere scholen verder sloot.
Wat begon als buitensluiten en pestgedrag, escaleerde in maart 2024 toen de broer van een klasgenoot haar zelfs bedreigde met de woorden “keel doorsnijden”. Ondanks dat de schoolleiding hiervan op de hoogte was, werd er niet ingegrepen. In plaats van haar te beschermen, werd mijn dochter gestraft en geïsoleerd, wat haar situatie alleen maar verergerde. In april 2024 heb ik zelfstandig diagnostisch onderzoek aangevraagd bij de huisarts. Vanaf dat moment verklaarde de school zich 11 april 2024 handelingsverlegen, en de situatie ging in een stroomversnelling, waarbij de school al vooruitliep op een situatie die nog niet was vastgesteld.
Er werd in oktober 2023 toegezegd dat er een arrangement voor begeleiding zou komen, maar dit werd nooit uitgevoerd, en ik werd hierover niet geïnformeerd. Na veel moeite kreeg ik op 24 april 2025 toegang tot het leerlingdossier, waarin ik verontrustende e-mails aantrof. Eén van deze e-mails, gedateerd december 2023, vermeldde dat de persoon die volgens het afgesproken arrangement de begeleiding zou uitvoeren, al had aangegeven dat zij het arrangement niet meer kon voortzetten vanwege ‘omstandigheden’. Er werd afgesproken om samen met het samenwerkingsverband naar een alternatief te zoeken. Wij als ouders zijn nooit op de hoogte gesteld van deze e-mail, en er is nooit met ons overlegd of onze instemming gevraagd voor deze wijziging.
Andere e-mails in het dossier tonen aan dat er actief geprobeerd werd mijn dochter op Koningsdag uit te sluiten. Ik werd telefonisch geïnformeerd dat ze die dag niet welkom was op school. Dit is een duidelijke vorm van uitsluiting en ongelijkheid. In andere e-mails schrijft de leerkracht aan de directrice: ‘De zoveelste e-mail van moeder, wat moet ik ermee?’ Dit terwijl bij de start van het schooljaar expliciet was afgesproken dat ik altijd contact mocht opnemen als er iets was, en dat niets te veel gevraagd zou zijn. De leerkracht benadrukte toen juist het belang van korte lijnen en open communicatie. Op 13 mei 2024 werd mijn dochter zonder formele procedure uit de klas gezet en op de gang geplaatst; dit is een ernstige vorm van uitsluiting zonder formele procedure van schorsen en verwijderen. Ze mocht vanaf dat moment slechts tot 12:00 op school blijven, wat in strijd is met haar recht op onderwijs.
Op 24 mei 2024 werd haar volledig de toegang tot de school ontzegd, zonder enig schriftelijk besluit, zonder hoor en wederhoor en zonder oudergesprek. Wat volgde was een serie ernstige schendingen van zowel haar rechten als mijn rechten als ouder.
De Geschillencommissie Passend Onderwijs oordeelde op 22 april 2025 dat haar verwijdering onterecht was en haar ondersteuningsbehoeften onvoldoende zijn onderzocht, maar ondanks deze uitspraak ging het schoolbestuur door met de verwijdering, opnieuw zonder enige formele procedure en hoor en wederhoor. Dit geeft aan dat de wettelijke rechten van mijn dochter, en die van ons als ouders, niet serieus worden genomen. In plaats van ondersteuning werd mijn inzet voor mijn dochter bestraft met stigmatisering en uitsluiting.
De school heeft mij geframed als ‘lastige ouder’ en zo de basis gelegd voor haar uitsluiting uit het Onderwijsontwikkelingsplan (OPP), en uiteindelijk haar verwijdering van school. Daarnaast werden wij als ouders ernstig onder druk gezet door het schoolbestuur, met dreigingen tot een melding bij Veilig Thuis omdat wij niet akkoord gingen met een niet-passende tussenvoorziening. Deze voorziening zou mijn dochter opnieuw als “speelbal” hebben gependeld, zonder structurele oplossing. Ook werd ons voorgehouden dat een plaatsing op een dorpsschool, ver van onze woonomgeving, de enige optie zou zijn, terwijl mijn dochter al onterecht was weggestuurd van haar oorspronkelijke school.
Uiteindelijk werd er daadwerkelijk een melding bij Veilig Thuis gedaan, wat een onterechte en onrechtmatige druk op ons als ouders is, terwijl we simpelweg ons recht op passend onderwijs voor onze dochter wilden verdedigen.
Na de onterecht uitgesloten te zijn, heb ik tientallen andere scholen benaderd, maar zij weigerden systematisch mijn dochter, met als reden “te veel zorgenkinderen” of “vol”. Dit is niet alleen een flagrante schending van haar recht op onderwijs, maar ook een direct gevolg van de structurele nalatigheid van scholen om hun wettelijke onderzoeksplicht naar passend onderwijs uit te voeren. Scholen doen vaak niet het vereiste onderzoek naar de specifieke ondersteuningsbehoeften van kinderen, waardoor kinderen zoals mijn dochter structureel worden buitengesloten van het onderwijs. Ook de lokale overheid, via de wethouder van Onderwijs, heeft op mijn zorg geen enkele reactie gegeven, wat getuigt van de passiviteit waarmee ouders worden buitengesloten zodra zij opkomen voor de rechten van hun kinderen. Ik deel graag mijn verhaal over deze ernstige schendingen van het recht op onderwijs en gelijke behandeling, evenals de structurele problemen rondom de uitsluiting van kwetsbare kinderen in het regulier onderwijs.