Geen thuiszitter, maar wel veel schade opgelopen in het onderwijssysteem.
Al op de basisschool anders. (Spel)therapie in groep 6. Uitleg aan ouders: ‘alles komt binnen in dezelfde grootte, geluid, gevoel..’ Achteraf gek dat er toen niets is gezegd over autisme of adhd.
Als ouder vermoedden we het al wel. Op de middelbare school na Corona gong het echt mis. Er was geproefd aan thuis digitaal onderwijs. Wat een verschil en wat een ruimte voor de lesstof. Terug naar school, werd alles anders. Geen ruimte voor passend onderwijs. Geen ruimte voor èn puber zijn èn ondersteuning nodig hebben.
Zodra je vastloopt is het aan het kind zelf om aan te geven waar ondersteuning nodig is. Dat je als puber vol in de ontdekking zit, geen ruimte voor. De ouder wordt vooral weggezet als overbezorgd, niet correct, te betrokken, niet betrokken genoeg. Oplossing moet vooral vanuit kind komen.
Volwassenen binnen het onderwijs, de hulpverlening, binnen de familie/vrienden groepen die idd ook hun mening delen, maar zich ook niet houden aan de basis. Fatsoensnormen. Kind moet zich aan de afspraak houden, volwassenen lijken dat niet te hoeven.
Om op school minimale aanpassingen te kunnen krijgen, dan moet er een diagnose zijn. Maar die stigmatiseert tegelijkertijd. Vastgelopen op meerdere scholen. Over naar het MBO. De zoveelste volwassene die tegen het kind praat en dingen aanneemt zonder te verifiëren; met het kind te praten.
Na al die scholen, hulpverleners en andere volwassenen is er gelukkig dat doorzettingsvermogen, die wil om door te gaan, om het toch te laten lukken, maar wel tegen een hoge prijs. We hopen dit schooljaar op een eerste diploma.