Ik ben hoogbegaafd, heb Asperger en dyslexie. Van die dyslexie heb ik door overcapaciteit weinig last gehad, maar ik heb al wel sinds groep 3 problemen op school. Dankzij de steun van mijn ouders ben ik er zonder volledig thuiszitten doorheen gekomen, maar het ging wel zo beroerd op school dat ik er PtSS aan heb overgehouden. Ik zal niet ontkennen dat ik als kind niet altijd de makkelijkste was, maar zolang ik maar wat te leren had en er niet veel geks gebeurt, was er weinig aan de hand. Mijn medeleerlingen liepen meer dan eens te klagen dat ik te braaf was. Ik kan alleen niet precies doen zoals de rest.
Je zou zeggen dat dat geen probleem hoeft te zijn, maar er zijn er heel wat die het onderwijs in gaan omdat ze de baas willen zijn en die kunnen het niet hebben iets niet in eigen hand te hebben, dus was het hele periodes normaal dat leerkrachten om allerlei wissewasjes tegen me schreeuwden, terwijl ik eigenlijk niks verkeerd deed, alleen iets anders dan verwacht. Er waren er ook bij die het, achteraf gezien, waarschijnlijk niet konden hebben dat ik soms meer wist dan zij en dan die frustratie uitten door elk klein (vermeend) foutje van mij er flink in te wrijven. Mijn juf in groep 5 heeft me zelfs langs alle klassen meegenomen om elke juf apart te laten zeggen dat ik fout zat, omdat ik web met een p had geschreven en dat, omdat ze vaak logen, niet direct aannam zonder uitleg.
Met de hulp van een psycholoog is er een hoop psychisch rechtgezet, maar echt lopen wil het nu op de uni nog niet. Sowieso heb ik een talent om mezelf met hele kleine vergissinkjes in de nesten te werken en gaan dingen op de een of andere manier steeds bij mij fout, zo erg dat mijn ontzettend lieve studie-adviseuse zich ook afvraagt hoe het überhaupt mogelijk is. Als iets administratief zoek raakt, is het in de helft van de gevallen bij mij. Ik had ook de pech midden in de protesten van XR en later Palestina terecht te komen, waar ik helemaal niet tegen kan: van nature niet en met de angst die het geschreeuw oproept helemaal niet. Angst voor problemen met de uni en die actiegroepen zijn mede reden dat ik liever niet met mijn naam op de site kom. Het is een vrij vijandige omgeving en als iemand met macht je dwars wil zitten, dan kom je niet verder. Dat heb ik zelf ook al herhaaldelijk ervaren. Ik ben wat minder progressief dan XR, niet omdat ik vind dat vrouwen achter het aanrecht horen en allemaal mensen het land uit moeten, maar omdat ik rust wil, ik het moeilijk vind me, terwijl ik me slecht voel, in vreemde talen in een cultuurshock uit te moeten drukken, ik me thuis voel bij mijn familie die me wel altijd steunde en omdat de kerk een van de vaste schooluitstapjes was waar ik wel altijd mezelf mocht zijn.
Ik wil gewoon rustig studeren en de weinige ruimte erbuiten mijn eigen ding doen. Dat is zonder dat gedoe al moeilijk zat, want ondanks dat het langzaamaan steeds weer wat beter blijft gaan, blijven er dipjes in zitten, waarin ik me heel moe, maar vaak ook onzeker of zelfs bang voel. Als ik weinig slaap en/of veel stress heb (wat elkaar versterkt) hoeft dat ook niet altijd een reden te hebben. De oorzaak ligt vaak jaren geleden en dus zou rust en afleiding enorm helpen. Daarbij zou ik eigenlijk een paar vrienden moeten hebben die me meetrekken, maar ik ben juist mijn beste vrienden verloren omdat die ook zoveel gelijk hebben gehad en dat op proberen te lossen door achterdocht of door hard te breken met alles uit de tijd die ze willen vergeten. Ik worstel ook met die gevoelens en het is maar heel slecht gelukt vrienden te maken op de uni, zodat ik maar moet wachten tot het nare gevoel over is. Er zijn gelukkig nog een paar vrienden over waar ik mee afspreek die mijn gehobby wel interessant vinden en ik vind het heel leuk om er mensen in mee te nemen. Dat is alleen niet genoeg om me eruit te trekken als ik me neerslachtig voel, soms angstig om niet en het niet goed overzie. Dan moet iemand anders mij zo meenemen en dat lukt bijna niet als die ander niet zeker zo diep ergens op in kan gaan en zelf een beetje sociaal inzicht heeft.
Ik ben al een paar jaar niet meer voldaan in slaap gevallen, omdat ik er bijna altijd neerslachtig van word omdat ik de gevoelens waar ik niks mee kan dan niet weg kan drukken. Uit het verleden en de weinige keren dat het wel lukte, weet ik dat het een enorm verschil maakt of er dan iemand naast je zit die het begrijpt. Ik heb op de uni wel in de pauze zitten huilen in een trappenhuis, waarna ik me de hele dag nog slecht voelde. Toen ik op de middelbare een aantal keer met een vriendin van mij zo zat, was het vlug over en daarna goed. Dan loop je er met een bescheiden glimlach weg.
Uiteindelijk kom ik er wel. Mijn studie loopt richting het einde. Straks heb ik een universitair diploma in de techniek. Ik kan me al meer afleiden met mijn gehobby, weer meer met vrienden afspreken en nog steeds altijd bij de familie terecht, maar het is wel zwaar.
Ik ben bezig het een en ander op papier te zetten. Voor zover het is, ben ik er best tevreden over, maar ik ben nog aan het kijken hoe ik het zo kan doen, dat ik er geen gezijk mee krijg en dat mijn vrienden, ook die ik mis en van wie ik nog altijd zielsveel hou, er zeker geen gezijk mee krijgen. Ik ben bang voor problemen met scholen en met het vinden van werk als ik het zou publiceren. Dat is ook waarom ik dit anoniem doe. Ik ben de eeuwige strijd zat. Er valt niet van te winnen en je loopt een enorm risico als je het probeert.